گلدسته ات كهكشاني استـ كه سياهي شهر را تكذيب ميكند
پيرامون تو همه چيز بوي ملكوت مي دهد،
كاشي هاي ايوانتـ
و اين سوال هميشه
كه چگونه مي توان آسمانها را
در مربعي كوچك خلاصه كرد .
و پنجره فولاد
التماسهاي گرهـ خورده
و بغضهايي كه پيش پايـ تو باز مي شوند ...